من تو را باز دیدم و به یاد آوردم...

که نباید به دلی وعده ی بی مورد داد...!

که ستاره بر همه می سوزد٬چشمکی میزند و می گذرد...

که قناری ز غریضست که چنین می خواند

و ز اجبارست که گل می روید٬چشمه می جوشد

ماه می تابد و خورشید چنین می سوزد

و به عشق کاری نیست...

عشق جز حرف و حدیثی نیست...!

و اگر عشق نباشد نیز٬گل می روید

آب می جوشد ٬ ماه می تابد و خورشید می سوزد

و فقط این دل سادست که به نام عشق

زندگی می بازد...!

من خسته شدم...

کاش شمارتو داشتم بهت اس ام اس میدادم که بفهمی چقدر تنها و بی کسم ...

خیلی تنهام ... زندگیم شده یه شبه مرگ... یه چیزه بی روح...

کاش میشد تو میشدی دوستم...

کاش هر وقت دلم می گرفت می تونستم بهت بگم بیای پیشم... بعد من بشینم کنارتو بهت بگم که چقدر

ناتوانمو تو بهم بگی تا منو داری غم نداشته باش...

پشتم گرم بشه که اگه همه ی مشکلات تکیه دادن به من تکیه گاه منم یه کوهه...

ولی حیف که تو خدائی و من یه بنده ی کوچیک...

فاصله ی من و تکیه گاهم از زمین تا آسمونه...

نمیدونم تا کی باید به امید رسیدن به رهایی خودمو با این همه غم و غصه و مشکل اینور و اونور بکشم...

چقدر دوست داشتم یك نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت انقدر غمگین است ؟ چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است ؟ اما افسوس ... هیچ كس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره . اری با تو هستم .. با تویی كه از كنارم گذشتی... و حتی یك بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است!!!؟؟؟

در کلاس ادبیات معلم گفت: فعل رفتن را صرف کن: رفتم ..رفتی.. رفت ساکت میشوم میخندم ولی خنده ام تلخ میشود استاد داد میزند خوب بعد ادامه بده و من میگویم: رفت... رفت... رفت رفت و دلم را شکست

به او گفتم: غمگین ترین ترانه را برایم بسرا چشمانش را بست و آرام آرام گریست…گریست

دنیا این جوریه دیگه اگه گریه کنی میگن کم آوردی ، اگه بخندی میگن دیوونست ، اگه دل ببندی تنهات میزارن ، اگه عاشق بشی دلتو میشکنن ، با این حال باید لحظه ای را گریست ، دمی را خندید ، ساعتی را دل بست و عمری عاشقانه زیست

دلم غمگین

نگام ابری

چشام بارون

صدام ابری

طلوع عشق من بی رنگ

غروب گریه هام ابری

منو دلتنگیه گریه

به روی شونه های تو

می شم بارون دلتنگی

 می بارم ازچشای تو

نمی خوام بی تودنیارو

با تابستون هازمستون هاش

وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست

نگفتم : عزیزم این کار را نکن

نگفتم : برگرد و یک بار دیگر به من فرصت بده

وقتی پرسید دوستش دارم یا نه ، رویم را برگرداندم

حالا او رفته، و من

تمام چیزهایی را که نگفتم میشنوم


نگفتم : عزیزم متاسفم ، چون من هم مقصر بودم

نگفتم : اختلاف ها را کنار بگذاریم ، چون تمام آنچه ما میخواهیم عشق و وفا داری و مهلت است

گفتم : اگر راهت را انتخاب کرده ای ، من آن را سد نخواهم کرد

حالا او رفته، و من

تمام چیزهایی را که نگفتم میشنوم


او را در آغوش نگرفتم و اشک هایش را پاک نکردم

نگفتم : اگر تو نباشی ، زندگی ام بی معنی خواهد بود


فکر میکردم از تمام آن بازیها خلاص خواهم شد

اما حالا تنها کاری که میکنم

گوش دادن به تمام آن چیزهایی است که نگفتم


نگفتم : بارانی ات را در آر ، قهوه درست میکنم و با هم حرف میزنیم

نگفتم : جاده بیرون خانه طولانی و خلوت و بی انتهاست

گفتم : خدا نگهدار ، موفق باشی، خدا به همراهت


او رفت و مرا تنها گذاشت، تا با تمام چیزهایی که نگفتم زندگی کنم

بازم میام به دیدنت...

ای ناز ِ مهربون سلام , باز اومدم به دیدنت

حال و هوام بارونیه , از غمه پر کشیدنت

هم بازیه قشنگ من , حالت چه طوره مهربون ؟

خوش میگذره بدون ِ ما , زندگی توی آسمون ؟

خورشید خانوم حالش خوبه ؟ از آسمونا چه خبر ؟

اینجا هنوزم ابریه , از وقتی که رفتی سفر

عزیزم از خودت بگو , چشمای نازت چطورن ؟

جات خالیه روی زمین , بچه ها از گریه پُرن

از وقتی رفتی بدجوری , ساکت و دلگیره کلاس

نوشته هات پاک نشده , هنوز روی تخته سیاس

دوشنبه کارنامه دادن , نمره ها خوب نبود زیاد

خانوم مدیر از تو که گفت , گریه امونمون نداد

خیلی دلش گرفته بود , از نمره هات حرفی نزد

می گفت معدلت شده , دوباره نوزده و نود

راستی پریروز مامانت , اومد دوباره مدرسه

می گفت دیگه تو خونمون , صدام بهش نمی رسه

بهم می گفت چند شبه که , حتی تو خواب ندیدتت

یه دسته گل آورده , بود بذاره روی نیمکتت

دلم میخواد بهت بگم , چی شده این بیست و سه روز

هیشکی فراموشت نکرد , همه به یادتن هنوز

فراش ِ پیر ِ مدرسه , دیروز سراغ ِ تو گرفت

لاله بهت سلام رسوند , آدرس ِ داغ ِ تو گرفت

این شمعا رُ اون داده بود , دلش می خواست خودش بیاد

اما بازم هر کاری کرد , باباش اجازه نمی داد

مبصر ِ اخمویِ کلاس , دلش واسه تو تنگ شده

شبنم احمدی حالا , عاشق شده زرنگ شده

ترانه رُ یادت میاد , این روزا خواستگار داره

دورُبرش نمیشه رفت , همش میگه که کار داره

افشینُ که یادت میاد , اونکه بهت شماره داد

این روزا به هوای تو , همه جا دنبالم میاد

چند بار ازت خبر گرفت , گفت اتفاقی افتاده ؟

امروزم انگار اومده , پشت درختا ایساده

هنوز خبر نداره که , عشقش از اینجا پر زده

امروز دیگه آوردمش , ببین چقدر حالش بده

چه روزگار ِ سختیه , طاقت من تموم شده

تمام خاطرات خوب , با رفتنت حروم شده

خُب بگذریم باز چه خبر , خدا واسه تو چی نوشت ؟

انگاری خوش میگذرونی ! تنها که نیستی تو بهشت !؟

هفته ی بعد قراره که , دسته جمعی با بچه ها

یه سر بیایم به دیدنت , با چندتا از معلما

حالا دیگه باید برم , آخه داره دیرم میشه

بازم میام به دیدنت , تا عمر دارم , تا همیشه...

       نیمه شب آواره و بی حس و حال                       در سرم سودای جامی بی زوال

           پرسه ای آغاز کردیم در خیال                       دل به یاد آورد ایام وصال

    از جدایی یک دو سالی می گذش                       یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

                   دل به یاد آورد اول بار را                       خاطرات اولین دیدار را

                    آن نظر بازی آن اسرار را                         آن دو چشم مست آهو وار را

        همچو رازی مبهم و سر بسته بود                        چون من از تکرار او هم خسته بود

          آمد و هم آشیان شد با من او                         هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد به من او                         ناتوان بود و توان شد با من او

            دامنش شد خوابگاه خستگی                        این چنین آغاز شد دلبستگی

        وای از آن شب زنده دای تا سحر                         وای از آن عمری که با او شد به سر

            مست او بودم ز دنیا بی خبر                         دم به دم این عشق می شد بیشتر

              آمد و در خلوتم دم ساز شد                         گفتگوها بین ما آغاز شد

        گفتمش در عشق پابرجاست دل                         گر گشایی چشم دل زیباست دل

    گر تو  زورق بان شوی دریاست دل                         بی تو شام بی فرداست دل

        دل ز عشق روی تو حیران شده                         در پی عشق تو سرگردان شده

             گفت:در عشقت وفادارم بدان                        من تو را بس دوست می دارم بدان

         شوق وصلت را به سر دارم بدان                         چون تویی مخمور خمارم بدان

       با تو شادی می شود غمهای من                          با تو ریبا می شود فردای من

     گفتمش عشقت به دل افزون شده                         دل ز جادوی رخت افسون شده

     جز تو هر یادی به دل مدفون شده                         عالم از زیبائیت مجنون شده

       بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش                        طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

          در سرم جز عشق او سودا نبود                        بهر کس جز او در این دل جا نبود

             دیده جز بر روی او بینا نبود                         همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

              خوبیه او شهره ی آفاق بود                         در نجابت در نکوهی طاق بود

                 روزگاز اما وفا با ما نداشت                         طاقت خوشبختیه ما را نداشت

   پیش پای عشق ما سنگی گذاشت                          بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

          آخر این قصه هجران بود و بس                          حسرت و رنج فراوان بود و بس

             یار ما را از جدایی غم نبود                          درغمش مجنون عاشق کم نبود

            بر سر پیمان خود محکم نبود                          سهم من از عشق جز ماتم نبود

       با من دیوانه پیمان ساده بست                          ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

       بی خبر پیمان یاری را گسست                          این خبر ناگاه پشتم را شکست

                 آن کبوتر عاقبت از بند رفت                         رفت و با دلداری دیگر عهد بست

     با که گویم او که همخون من است                         خصم جان تشنه ی خون من است

      بخت بد بین وصل او قسمت نشد                          این گدا مشمول آن رحمت نشد

                                       آن طلا حاصل به این قیمت نشد

  عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست                          با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

        از غمش با دود و دم همدم شدم                          باد نوشه غصه ی او من شدم

     مست و مخمور و خراب از غم شدم                           ذره ذره آب گشتم کم شدم

                 آخر آتش زد دل دیوانه را                            سوخت بی پروا پر پروانه را

   عشق من از من گذشتی خوش گذر                            بعد این حتی تو اسمم را نبر

           خاطراتم را تو بیرون کن ز سر                            دیشب از کف رفت فردا را نگر

          آخر این یکبار از من بشنو پند                            بر من و بر روزگارم دل مبند

    عاشقی را دیر فهمیدی چه سود                            عشق دیرین گسسته تار و پود

             گرچه آب رفته باز آید به رود                           ماهیه بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است                           باش با او یاده تو ما را بس است.

نگو من و بخاطر خودت نمي خواي!
تو اين دنياي کثيف هرکي به فکر خودشه و خودش
حتي تو
حتي من!
آره، منم به فکر خودمم
وقتي مي بينم هيچکس بخاطر خودم دوستم نداره احساس تنهايي مي کنم
آره
نياز دارم
به يکي که کنارم باشه
که همدمم باشه
ولي نه تو
نه اون
نه اون يکي ديگه!
نه هيچکي
فقط يکي هست که به فکرمه
فقط خداست که مي دونم واقعاً عاشقمه
هيچ کدومتون و نمي خوام!
همتون مثل همين
اينطوري بهتره
آره
اينطوري بهتره!

در این سکوت بی انتها چه کسی می تواند مرا از دره تنهایی نجات دهد؟

چه کسی می تواند تا عمق وجودم را سرشار از شادی و سرور کند؟

چه کسی می تواند مرا از جاده مرگ بیرون آورد؟

آه... چه کسی...!

من در این تنهایی...در این سکوت... ودر این انتظار بی پایان

زیر بار نا امیدی مردم...

در آن هنگام که تنهایی خود را با سکوت فریاد می زدم

و آن زمان که برای مرگ شقایق ها مروارید های اشک را بر گونه ام جاری می ساختم

هیچ کس نبود که فریادم را بشنود و مرواریدها را از روی گونه هایم جمع کند...

هیچ کس...

حتی دیگر امید تو هم نبود که با رویای قاصدک ها مرا به خواب ببرد.

تنهایم...

تنهایی من به وسعت اقیانوس و به اندوه مرگ پروانه است...

من در سکوت خویش غرق شده ام

و در دل خود زندانی

هیچ کس نیست که مرا از اقیانوس تنهایی نجات دهد...

دیگر طلوع خورشید برایم معنای زیبای قدیم را ندارد

دیگر شکوفایی لاله ها برایم وسعت عشق را تجلی نمی بخشد

و دیگرعطر گل های سرخ مرا به قله احساس نمی برد

آسمان آبیست ... صاف همانند آب زلال...

به دل خود می اندیشم که در تنهایی ها چه تیره و ناهموار شده

چه کسی می تواند این دل تهی از امید را سرشار از آرزو های بزرگ گرداند؟

چه کسی.....

وقتی توعمق چشماش نگاه کنی

وقتی ترديدش رو حس کنی

وقتی سردی دستاش سستت کنه

با يک باد خزون ميشی

با يک قطره اشک مرگ جلو چشمات ظاهر ميشه

وقتی تکيه ات به باد باشه..ميتونی حس زنده بودن داشته باشی ؟

وقتی نگاه های سنگين سايه بالا سرت باشه

وقتی گريه تنها مرهم غصه هات باشه و گريه نکنی

وقتی زندگی طوق سياه دور گردنت انداخته باشه

و دستات بسته باشه

وقتی که کلاغ شوم زمونه رو درخت خونت نشسته باشه

چيکار ميتونی بکنی

بايد دلت با اون باشه و التماسش کنی

فقط اونه که ميتونه بهت آرامش بده

رازو نياز با تومرهم تنهايی ام شده

این را میدانی اگر تو نبودی زندگی...

یک لحظه هم  معنا نداشت

پس  مرا به حال خود وا مگذار

                                    

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

 تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

 تنهایی را دوست دام زیرابا وجود بودنت آن را تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا با وفا تر از عشق تو بود

تنهایی رات دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست

 تنهایی را دوست دارم زیرا .... در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار

کشیدنم را پنهان خواهم کرد. شاید در سکوتی یا شاید در شبی سردو بارانی آن را پنهان کنم

           

من که به روی خودم نمی آورم
گاهی به جای همه ی تنهايی ها
لبخند تلخی می زنم که مثلاْ‌ خدا هست و
لابد اتفاقی خواهد افتاد
انگار نه انگار که اتفاقها
سالهاست که فريبت داده اند
انگار نه انگار که ترانه های «دوستت دارم»
تنها لبخندی گذرا شده است
بر دهان کسانی که می خواهند چيز های ديگری بشنوند
همان بهتر
که خودت را
به کوچه ی روزهای نيامده بزنی
ثانيه ها را تا انتهای تنهايی بشمری
و به خواب عميق دوست داشتن بروی